Szpitalna rzeczywistość

Ten rok nie zaczął się dla mnie zbyt optymistycznie. Właściwie dla mojego małego szkraba.

Zaczęło się od zwykłego katarku. Prawie czekała nas wizyta na pierwsze szczepienie. Niestety zostało odroczone, wizyta za 2 dni, po domowym leczeniu. A przez te dwa dni, taka zmiana, na którą totalnie nie byłam przygotowana.

Kontrolna wizyta u lekarza i słowa: "Musicie jak najszybciej jechać do szpitala". Szok. Z godziny na godzinę stan malucha pogarszał się diametralnie. A najgorsze, że tak "gołym okiem" nie było tego widać.. I to uśpiło moją czujność przez te nieszczęsne dwa dni.

Telefon do męża, a potem godzina totalnego zastoju. Nie wiedziałam, co czynić, co spakować, bo oczywistym było, że skoro skierowanie do szpitala mam, to już tam zostaniemy na kilka dni. Taka głupia bezsilność. A mały? Spał słodko i wcale na chorego nie wyglądał...

Potem długie oczekiwanie przed Izbą Przyjęć. Coraz gorsze myśli, płaczące i krzyczące chore dzieci, płaczące matki, bladzi ojcowie i bezradnie pocieszający swe żony. 

W końcu po wstępnych badaniach przyjecie na Oddział Niemowlęcy. Ulokowanie w małej salce z drugą mamą i jej 3 miesięczną córeczką. 

Mikołaj zostaje zabrany na kolejne szczegółowe badania, podłączony do kroplówki, ma założony wenflon - w tej malutkiej, kruchej rączce. Paskudny widok. Teraz dopiero zauważam jak ciężko mu się oddycha i że tak nagle pojawił się duszący kaszelek. Diagnoza, niby banalna (a może nie) - zapalenie płuc. Czeka nas około tygodniowe leczenie szpitalne. I tak zaczęła się nasza "przygoda" ze szpitalem.

Codzienne badania, tony lekarstw podawanych dożylnie i doustnie, kroplówki, inhalacje. Żyły nie wytrzymują i się zapychają, trzeba znaleźć nowe miejsce na wkłucie. I tak dwa razy.

Niby stan się poprawia, a tu w trzeciej dobie Mikołaj zaczyna przeraźliwie płakać, nie można go w żaden sposób uspokoić, podanie piersi w ogóle nie pomaga, bo prawie dopadł mnie jakiś kryzys laktacyjny - potem dochodzę do wniosku, że przez ten ciągły stres i brak normalnego odżywiania zanikło mi mleko.

I tak męczymy się razem przez dwie doby. Ciągły płacz dziecka, brak pokarmu. Pielęgniarki robią co mogą, by mi pomóc a Mikusiowi ulżyć. Lekarze włączają dodatkowe leki, bo w ich ocenie dołączyły dolegliwości brzuszne. Po dwóch długich dniach i nocach jest znaczna poprawa. Tak w szpitalnej rzeczywistości mija nam  6 długich dni.

A szpitalna rzeczywistość nie jest kolorowa. Noce "przekimane" na materacu, potem leżaku, mało miejsca, sale przeszklone ze wszystkich stron, także o odrobinie intymności i prywatności nie ma mowy. Z koleżanką jako jedyne miałyśmy tak małe dzieci, karmiłyśmy je piersią, a zewsząd musiałyśmy uważać na ciekawskie spojrzenia odwiedzających (głownie mężczyzn) przez szklane okienka. Żenujące.

Ale do wszystkiego można się przyzwyczaić, nawet do tego.

Pierwsze dwa dni upłynęły mi na pewnej adaptacji do nowej niespodziewanej sytuacji,na zmaganiu się z lękiem o zdrowie maleństwa, walką z bezgranicznym zmęczeniem, wręcz wyczerpaniem fizycznym i psychicznym. W trzeciej dobie razem z koleżanką dopadł nas kryzys, wyłyśmy całe przedpołudnie, ja na zmianę z moim małym. A od czwartej doby już jakoś poszło. Totalna stagnacja, apatia, pogodzenie się z całą tą rzeczywistością. I tylko nadzieja, że może już jutro nas wypuszczą trzymała nas przy życiu. 

Wiem, że całkiem niedawno ruszyła akcja "Szpital przyjazny rodzicom". Ma na celu wypracowanie takich standardów, by opiekunowie dzieci podczas pobytu na oddziałach dziecięcych mogli liczyć na godne warunki. Na standard budynku i oddziału nie ma się za bardzo wpływu. Małe salki, gdzie jedynie da się wstawić jakiś leżak,jedynie kilka pojedynczych sal z łóżkiem dla rodzica.Dla opiekunów do dyspozycji prysznic, mikrofalówka, lodówka i czajnik. Można zamówić catering. Taki hotel o najniższym standardzie. Da się przeżyć. A w ogóle w obliczu lęku o zdrowie i życie dziecka, czy rodzic zwraca uwagę na takie rzeczy?? Raczej nie.

Ale nie te warunki są najważniejsze, najważniejsi są ludzie. Lekarze, pielęgniarki, współtowarzysze niedoli. Muszę przyznać, że lekarze rewelacyjni, większość pielęgniarek również. Czułam się jak partner w leczeniu mojego dziecka, nie jak intruz. Mogłam pytać i dostawałam rzetelną odpowiedź, pielęgniarki pędziły z pomocą bez proszenia ich o to. Nie mniej ważny uśmiech na twarzy, pokrzepiające słowo, świetne podejście do dziecka. To dodawało nam, matkom sił i nadziei, że wszystko wróci do normy i będzie dobrze. Dużo się zmieniło pod tym względem.

Minęły niespełna 2 tygodnie, jak jesteśmy juz w domu, ale te wszystkie przeżycia mocno jeszcze tkwią we mnie. Z lękiem obserwuję swojego malucha i ciągle zastanawiam się, czy aby na pewno jest już zdrowy, czy  nie będzie mieć takiego ciężkiego nawrotu. Bo przecież zaczęło się tylko od zwykłego katarku.

Nie chciałabym tam wrócić. Nigdy. 

Mama do poprawki

Nowy Rok, nowe nadzieje, nowe plany... nowy początek :) A ja u progu Nowego Roku obiecałam sobie, że będę lepszą mamą. Lepszą to w moim osobistym słowniku znaczy... spokojniejszą i bardziej cierpliwą. Oj, tej cierpliwości bardzo mi brakuje. Mam ochotę gryźć, gdy kolejny raz słyszę to samo pytanie trzylatka, gdy moje słowa trafiają w próżnię, gdy aromat gorącej zupy kusi tylko mnie... Tych 'gdy' jest mnóstwo.

Nie wiem z czego wynika moja irytacja. Może z tego, że nie pamiętam co to znaczy sen, czas na kawę, na spokojną kąpiel? Może z ukrytych pragnień, a może z lęku, że z czymś sobie nie poradzę, że coś złego się stanie, że nie będzie tak, jak sobie zaplanowałam? Całkiem możliwe. 

Ale mnie to wcale nie pociesza, że odnajduję przyczyny mojego niespokojnego ducha. Wręcz przeciwnie. Mam wyrzuty sumienia, że pomimo to, nie jestem perfekcjonistką, taką mamą, jaką ukazują media... A więc: mamą, która pomimo braku snu jest zawsze uśmiechnięta, spokojna, która pomiędzy 'zajmowaniem się niemowlęciem i małym dzieckiem' znajduje czas na odpoczynek, relaksującą kąpiel, perfekcyjny makijaż, a i nie zapomnijmy, czas i siły na godzinny trening, bo mamie "tuż po porodzie" nie przystoi mieć brzuszka i innych krągłości :)

Taki obraz matki przedstawiają media i ja mam niestety wrażenie, że również nagonka "innych bardziej i mniej  zainteresowanych", aby takową mamą być jest również silna. 

I ja tak dumam i dumam i dochodzę do wniosku, że ja taką mamą nigdy nie będę. Zawsze w jakiejś sferze znajdę niedociągnięcie. Tylko, czy się tym przejmuję? Niestety tak!

Pomimo tego, dla mnie bycie mamą, to bycie kobietą niedoskonałą. Taką, co po nieprzespanej nocy, zwleka się z łóżka najwcześniej o 9 rano, je byle co, by tylko zagłuszyć głód, ugotuje na obiad tylko zupę, a nie obiad z trzech dań, zamiast perfekcyjnie wysprzątanego domu woli iść na spacer z dzieciakami, zamiast smoczka na uspokojenie woli podać pierś, która lubuje się w modzie sportowej zamiast eleganckiej... 

Myślę, że bycie taką zwyczajną mamą jest bardziej 'fajne" od bycia tą perfekcyjną.  

I ten brak ideału przejawia się również w tym, że zwyczajnej mamie nie zawsze dopisuje humor, nie zawsze ma morze cierpliwości w obliczu wiecznie płaczącego niemowlęcia i rozbrykanego dzieciaka, że popada w stany depresyjne i ma takie chwile, że zamyka się w łazience z bezsilności.

Jestem zwyczajną mamą, z ludzkimi słabościami, ale fakt, że pragnę być tą perfekcyjną (bo inni tak chcą, bo czuję się przymuszana?) sprawia, że muszę popracować nad sobą i stać się... bardziej spokojną i cierpliwą :)A to tylko wierzchołek mojej góry niedoskonałości :)

Czy mi się to uda? Być może na dłuższą metę nie, ale.. jak na razie naprawa mojej niedoskonałości idzie mi całkiem dobrze :)

 

Przedszkolne dylematy

Wrzesień. Zaczął się totalny koszmar.

Dla mnie i dla mojego synka.

Przedszkole. Wydawało mi się (chyba błędne twierdzenie), że Synek bardzo dobrze odnajdzie się w nowej rzeczywistości, że sobie poradzi, a przede wszystkim miałam pewność, że tam znajdzie zrozumienie, jakąś tam pomoc w adaptacji i nie będzie porównywane do innych dzieci.

Pierwszy tydzień był niesamowicie ciężki. Ciągły płacz, wręcz (tak to nazwano) histeria. Nigdy nie zapomnę pewnego dnia, jak przyszłam Go odebrać. Wchodzę do jadalni, prawie dzieci jadły podwieczorek. Zobaczyłam mojego Synka jak siedzi cały otępiały, patrzy w jeden punkt, a jego smutne oczy i buźka pozostaną w mojej pamięci do końca życia. Gdy go delikatnie dotknęłam i zagadałam po imieniu - rzucił mi się na szyję i zaczął płakać. A ja razem z nim. Nie spałam kilka nocy, a przed oczami ciągle przewijał mi się ten obraz. 

Minął tydzień, sytuacja zmieniła się na diametralnie inną. Teraz przy odbiorze słyszę same negatywne rzeczy. Żadnych plusów. Mam wrażenie, że moje dziecko jako jedyne w przedszkolu sprawia problemy, a ja jako matka jestem najbardziej nieudolną wychowawczo matką.

Mój Synek między innymi zaczepia inne dzieci, rozsypuje zabawki, nie chce jeść samodzielnie, nie chce się samo rozebrać i ubrać, nie usiedzi w miejscu przez 2 godziny, bez powodu zaczyna krzyczeć, płakać i wpada w taką histerię, że podobno nie da się Go uspokoić. Generalnie nastawione jest na ciągłe NIE.

Oczywiście tylko moje dziecko się tak zachowuje. Inne są grzeczne, siedzą cicho, pięknie się bawią, pięknie (samodzielne) jedzą itp. 

W czym problem?

Nie wiem. Mam wrażenie, że niespełna 3-latek musi perfekcyjnie wszystko umieć zrobić, co tylko zażąda nauczycielka. Niedopuszczalny jest sprzeciw. W sumie to chyba nikt nie bierze pod uwagę tego, że wszystko na nie, to taka typowa postawa zbuntowanego 3-latka. A może się mylę?

Po ostatnim monologu wychowawczyni grupy mam mieszane uczucia. 

Zastanawiam się, czy takie krnąbrne zachowanie Synka nie wynika czasami z tego, że przeżywa trudne chwile związane z adaptacją w nowym środowisku (uważam, że ma do tego prawo), a może po prostu jest mówiąc prosto z mostu źle wychowane, nic nie potrafi i do niczego się nie nadaje. Tym bardziej do przebywania w grupie rówieśniczej? Odnoszę wrażenie, że to ja ponoszę za wszystko winę. 

Moje dziecko ciągle słyszy (nie ode mnie), że jest takie i owakie, że to robi źle, tamto źle, że tego jeszcze nie potrafi. Ciągle jest porównywane do innych dzieci. I nieistotne, że są one czasem niemal 8-10 miesięcy starsze od niego. A ja się zastanawiam, jak ma by grzeczne, skoro otrzymuje w stosunku do swojej osoby same negatywne przekazy?

Po ostatnim piątku mam ogromne wyrzuty sumienia, bo nie potrafiłam stanąć w obronie swojego dziecka. To nie nieprawda, że On taki po prostu jest, On taki bywa, ale chyba jak każdy trzylatek. W domu sam ładnie je, albo stara się to robić, jest pomocny, radosny, umie się sam ładnie i z innymi bawić, sam od siebie sprząta po sobie zabawki i ze stołu. Ale przecież to nieistotne, bo przecież w przedszkolu i tam gdzie nie czuje się najlepiej taki nie jest i zamienia się w diabełka. A nikt nie będzie wierzył matce, która zapewne nigdy nie będzie obiektywna w stosunku do swojej pociechy.

We wspomniany piątek Domiś stracił całą swoją radość życia. Szedł do domu smutny i w ogóle się nie odzywał, co jest zupełnie do niego niepodobne. W przedszkolu nic nie zjadł i potem w domu już do końca dnia również nic. Na nic nie miał ochoty. W nocy spał niespokojnie i płakał przez sen. 

Mam wrażenie, ze w ostaniach tygodniach mój Synek stał się innym dzieckiem.

Cały czas biję się z myślami, czy nie lepiej zabrać go z przedszkola, czy przeczekać jeszcze trochę.

Przyznaję szczerze, że czasami nie mam sił Go bronic przed osądami innych. I tak wiem, że każdy ma swoją teorię, a mój Synek już chyba do końca przedszkola będzie miał przyszytą łatkę niegrzecznego dziecka. I tylko przez taki pryzmat będzie oceniany. Jestem przerażona tym, że już w przedszkolu dziecko jest ciągle porównywane do innych, że nie ma miejsca na indywidualność, zróżnicowany charakter, temperament.

Po tych kilku tygodniach września jedno wiem na pewno. Że mój Synek jest najbardziej problematycznym dzieckiem w przedszkolu, a ja nie sprawdziłam się w roli mamy.

W oczekiwaniu...

Słońce na niebie i w mojej głowie. Czas biegnie nieubłaganie, nie potrafię go zatrzymać, a tak bardzo chciałabym... Schowana za okładką interesującej książki, nie ogarniam rzeczywistości.

A ta już nie taka sama jak przed kilkoma miesiącami.

Zmieniłam się ja, zmieniło się moje postrzeganie wielu spraw.

Jeszcze wtedy łamałam sobie głowę, jak to będzie. 

Dziś już się nie boję o jutro.

Pogodziłam się z darem, które Bóg mi ofiarował.

To, że inne plany być może później runą nie jest istotne. 

Już nie.

Jest mi lekko i czuję, że tak ma właśnie być.

To oczekiwanie na kolejny cud narodzin. Najpiękniejsza rzecz na świecie.

Utrata czegoś. Będzie trudna, ale chyba nieistotna.

Mam nadzieję, że tak będzie.

Teraz czekając, cieszę się każdym dniem.

Niedocenione życie

Ostatnie miesiące obfitowały w różne zawirowania i nieoczekiwane zmiany. Zmiany pozytywne i tak długo wyczekiwane. Gdy patrzę wstecz na wydarzenia, które miały miejsce, do dziś nie mogę uwierzyć, że to wszytko tak się poukładało. Bo przecież ja już nie wierzyłam,że gdzieś tam jest dla mnie miejsce, że to moje życie czymś mnie jeszcze zaskoczy.

Zaczęło się od telefonu. Jest szansa na fajna pracę, w moim zawodzie. Totalne zaskoczenie. Ktoś zauważy moje CV? Niemożliwe. I choć pracę miałam w Fundacji, to wiedząc tylko, że bez przyszłości i do pewnego momentu, odważyłam się zaryzykować, złożyć wypowiedzenie... ,wskoczyć w nieznane i znów zacząć od początku.

Dziś wiem, że było warto. Dobrze mi tam, gdzie Bóg mnie posłał. Wstając rano, pomimo zmęczenia nie mogę się nacieszyć, że każde wstawanie ma sens i prowadzi do celu. Doceniam to, co mam.

A zewsząd słyszę ciągłe narzekania. 

Nudzi mnie ta praca, nie mam perspektyw na rozwój, za mało zarabiam, nie ma podwyżki, nie dostanę "trzynastki"... 

Uszy mnie bolą od takich słów. Bo jak ktoś zaraz po szkole lub studiach dostał pracę "od tak po prostu" lub po znajomości i ma ją przez 10, 20 lat.. to nie wie i nie doświadczył, co to znaczy jej nie mieć, co to znaczy ją nagle stracić i być kilka lat na bezrobociu, co to znaczy chodzić z rozmowy na rozmowę kwalifikacją i z każdą odmową czuć się coraz podlej i podlej, a z każdym kolejnym miesiącem bezowocnych poszukiwań nie mieć sił wstawać rano z łóżka i nie móc znieść spotkań z ludźmi, którzy pracują i na co dzień o tej pracy rozmawiają...

Dlaczego tak mało z nas cieszy się, z tego co ma? 

Tak mało zarabiam... Ok, tylko pomyśl, że inni nawet tych 1000 zł nie dostają. Nie mają za co zapłacić mieszkania, uregulować podstawowych opłat, kupić leków, dzieciom butów na zimę...

Nudzi mnie ta praca... To ją zmień, jeśli masz taką szansę, albo pomyśl, jak byś się czuł, tej pracy nie mając...

Narzekamy na pracę, narzekamy na męża, dzieci...

Bo praca nie taka, jak byśmy chcieli, bo mąż nie taki, jak myślałyśmy, bo dzieci takie a takie...

Lubimy narzekać, bo chyba nam wtedy lepiej. Albo robimy wyścigi - kto ma gorzej.

A może powinniśmy zmienić zasady gry?

Doceniać, czym nas obdarowano.

Pomyśl. 

Jesteś zdrowy. Masz zdrowe widzące oczy - otwórz naprawdę oczy i zachwyć się otaczającym Cię światem. Masz zdrowe uszy, słyszysz - wsłuchaj się w dźwięki natury, głosy ludzi... Masz sprawne ręce - zrób z nich pożytek,przytul kogoś lub naprawdę zakosztuj czym jest zmysł dotyku. Masz sprawne nogi - wykorzystaj to. Odwiedź samotnego człowieka, który nie może chodzić lub poprzez taniec doceń to, że możesz się tak sprawnie poruszać...

Masz pracę. Jakąkolwiek. Nieważne jaką. Ważne, że rano masz po co wstać i masz gdzie iść. Jesteś potrzebny, doceniony. Spotykasz się z ludźmi. To nie takie oczywiste, jak by się mogło wydawać.

Masz rodzinę. Dzięki niej czujesz się spełniony, kochany. Masz oparcie, nawet wtedy, gdy przez Twoje życie przechodzi gwałtowna burza.

Czy to tak mało? Chyba nie. To proszę nie narzekaj.
Tak mało w nas pokory! I wdzięczności.

Bo to, co wydaje Ci się takie oczywiste, wcale takie nie jest...

A to życie, którego tak nie doceniasz w każdym momencie, może pęknąć jak bańka mydlana...